link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

Wat er speelt rond de overplaatsing van je pastoor

donderdag, 12 november 2020
foto: Cottonbro / Pexels.com
Wat er speelt rond de overplaatsing van je pastoor

Rond nieuwe benoe­mingen van pries­ters klinkt in de regel geklaag. Waarom wor­den pries­ters eigen­lijk van tijd tot tijd overge­plaatst? Welke dilemma’s spelen hierbij, en wat kunnen we hierin leren van andere delen van de Wereld­kerk?

Voor veel kin­de­ren betekent het nieuwe school­jaar een overgang naar een nieuwe groep en een nieuwe leer­kracht. Dat is spannend. In Neder­land begon op 1 sep­tem­ber ook het nieuwe pas­to­rale jaar – niet zel­den met een pastoors­wis­se­ling. Worden onze tradities in de pa­ro­chie voort­ge­zet? Komt er een nieuw elan? Dat zijn vragen die leven bij vele betrokken katho­lie­ken.

Fusies en slui­tingen

Men spreekt – soms ten onrechte – over pries­ter­te­kort. Wie de ge­mid­del­de leef­tijd van onze kerk­gan­gers en de vitali­teit van onze geloofs­ge­meen­schappen bekijkt, kan niet anders con­clu­deren dan dat er vooral een tekort aan gelo­vi­gen is. Het betekent dat pa­ro­chies zullen moeten samen­wer­ken en vaak ook fuseren; en dat het onvermij­de­lijk is om kerk­ge­bouwen te sluiten, , hoe pijn­lijk dat ook is.

Onmis­baar

Een pa­ro­chie heeft een pries­ter nodig als be­die­naar van de sacra­menten, in het bij­zon­der de Eucha­ris­tie, en tevens als lei­der van de missio­naire ge­meen­schap, want Christus leidt zijn Kerk. Om die formele reden is een pries­ter als pastoor voor­zit­ter van het kerk­bestuur, ook al is het ver­stan­dig om veel zaken te dele­geren.

Gelo­vi­ge en ge­kwa­li­fi­ceerde leken­me­de­werkers dragen de Kerk en zijn onmis­baar, maar vaak zijn ze ook nogal schaars. Bovendien moet het ook een beetje ‘klikken’ tussen de pastoor, zijn naaste mede­wer­kers en de pa­ro­chie: enige accep­ta­tie en waar­de­ring door de oprecht ker­ke­lijk betrokken pa­ro­chi­anen, enige arbeidsvreugde voor de pries­ter.

Heilig, hel­der en harte­lijk

In de regel blijkt een pa­ro­chie juist dan toe­komst te hebben – en jon­ge­ren te kunnen boeien – wanneer ze voldoet aan drie criteria:

  1. Heilig

    Een mooi en waar­dig gebouw, een sacrale en stijl­volle li­tur­gie, momenten van stilte en aanbid­ding.
  2. Helder

    Ver­kon­di­ging en catechese die bijbels en kerk­ge­trouw zijn: dat betreft de preek, de kin­der­neven­dienst, de sacra­mentenvoor­be­rei­ding en een gevarieerd vor­mingsaanbod.
  3. Harte­lijk

    Frequente ont­moe­tingen in de pa­ro­chie­zaal, met lekkere koffie en voldoende kin­derspeel­goed, gevarieerde ont­moe­tings­mo­menten voor alle leeftij­den; kortom, voor­waar­den voor een ‘net­werk-Kerk’, een onmis­baar contact met ‘soortgenoten’. Dat is het ideaal.

Paus Fran­cis­cus schreef in au­gus­tus 2019 een mooie brief voor de 160e geboorte­dag van Jean-Marie Vianney, de heilige pastoor van Ars en patroon van de pries­ters. We lezen daarin: “Wat mooi wanneer een bejaarde pries­ter zich omgeven weet en bezoek ont­vangt van mensen die nu volwassen zijn, die hij als kind heeft gedoopt; en die in dank­baar­heid hem hun gezin komen laten zien.”

Gees­te­lijk vader­schap van de pries­ter

Menig pries­ter zal deze tekst appreciëren, maar hem ook wat roman­tisch vin­den. De pastoor die een kwart eeuw of lan­ger in een pa­ro­chie blijft en de mensen begeleidt van de wieg tot het graf, lijkt nagenoeg verle­den tijd. Wel wor­den er vanuit jon­ge­ren­acti­vi­teiten en ‘bewe­gingen’ gelukkig soms langlopende contacten met pries­ters en met elkaar geculti­veerd– ook al is de pries­ter in kwestie al lang overge­plaatst. De paus ver­woordt hier iets wezen­lijks over het ‘gees­te­lijk vader­schap’ van de pries­ter.

Heel ver­schil­lende belangen

Ie­der­een beseft dat er rond de pries­ter­lijke bedie­ning in onze pa­ro­chies heel ver­schil­lende belangen met elkaar concurreren. Een bis­schop heeft de zware verant­woor­de­lijk­heid om, verspreid over zijn hele bisdom, adequate ziel­zorg voor oud en jong te garan­de­ren. De structuur van regionale pa­ro­chies met een eigen kerk­ge­bouw gaat vooral terug op een plat­te­landssamen­le­ving, terwijl steeds meer mensen in ste­den zijn gaan wonen. Bovendien kiezen prak­ti­se­rende katho­lie­ken te­gen­woor­dig vaak de pa­ro­chie van hun voor­keur, die lang niet altijd de kerk in hun wijk of dorp is.

Geklaag over benoe­mingen

Fusie­paro­chies zijn om­vang­rijk en kennen vaak heel ver­schil­lende ‘bloed­groepen’, wat sympathiek kan zijn. Maar het is moei­lijk om daaraan op pret­tige en overtuigende wijze lei­ding te geven. Veel pries­ters missen manage­mentkwali­teiten – dat is geen gebrek vanuit hun oplei­ding, het is een taak die velen niet beoog­den toen zij ervoor kozen om pries­ter te wor­den. Kortom, er is veel geklaag rond nieuwe benoe­mingen.

De bis­schop beschikt van zijn kant over een heel beperkt aantal be­schik­baar pries­ters. Het ker­ke­lijk wet­boek zegt: “Een pastoor dient stabili­teit te bezitten en dient derhalve voor onbe­paalde tijd benoemd te wor­den” (CIC 522). Het voegt daaraan toe dat er omstan­dig­he­den kunnen zijn waardoor die tijd beperkt mag wor­den.

Werken in een team is niet iedere pries­ter op het lijf ge­schre­ven. Talenten en zwak­he­den zijn ver­schil­lend. Som­mi­ge pries­ters willen graag in een kleine ge­meen­schap met anderen wonen, bid­den en eten, anderen schrikt dit juist af.

Veilige basis

Een harmo­nisch pries­ter­lijk ge­meen­schapsleven en een ontspannen contact met ge­zin­nen blijkt in de regel een veilige basis te zijn voor een even­wich­tige bele­ving van het celi­baat, in een maat­schap­pij waar ver­war­ring in relaties hoogtij viert en veel psy­chi­sche schade aanricht.

Een pries­ter die echt pas­to­raal nabij is en manage­mentcapaci­teiten heeft, dat alles verenigd in één persoon: het lijkt een utopie, waardoor pries­ters over­vraagd wor­den. Zo’n pries­ter heeft ge­hoor­zaam­heid aan zijn bis­schop beloofd, maar overspannen pastores zijn moei­lijk inzet­baar en missen zelf arbeidsvreugde, wat niet het doel van hun roe­ping mag zijn. Ie­der­een ziet: de dilemma’s zijn talrijk.

De wereld­kerk als toetssteen

Iedere pa­ro­chie, klein of groot, heeft een eigen traditie, elk bisdom heeft zijn spe­ci­fie­ke ge­schie­de­nis. Ondanks veel media­con­tacten zijn Noord en Zuid in de Neder­landse Kerk sterk on­der­schei­den. Toch is het goed om de span­ningsvel­den in het oog te hou­den en de wereld­kerk toetssteen te laten zijn voor ons eigen katho­lie­ke leven.

+ Mgr. Joris Schröder
Katho­liek Nieuws­blad, 13 ok­to­ber 2020

overzicht van bijdragen:
donderdag, 12 november 2020Wat er speelt rond de overplaatsing van je pastoor
woensdag, 28 oktober 2020Allerzielen
donderdag, 1 oktober 2020Oktobermaand
dinsdag, 1 september 2020Tropisch
vrijdag, 10 juli 2020Zomervakantie
donderdag, 18 juni 2020Vetklep
donderdag, 4 juni 2020De vlag uit!
donderdag, 28 mei 2020Belijdenis van verwachting en geestkracht
woensdag, 20 mei 2020Eigentijdse heiligen (en zaligen)
vrijdag, 1 mei 2020Mariamaand
donderdag, 23 april 2020Weet dat ik u mis!!!
dinsdag, 7 april 2020TriduŁm Pasen
zondag, 5 april 2020Palmpasen
maandag, 23 maart 2020Blijf gezond!
maandag, 9 maart 2020Een nieuwe Lente
woensdag, 26 februari 2020Tevreden zijn
maandag, 17 februari 2020Geef er un kleurke aon
dinsdag, 4 februari 2020Valentijnsdag
zondag, 19 januari 2020Bidweek voor eenheid
donderdag, 9 januari 2020Vrijwilliger worden
woensdag, 18 december 2019Opstekertje
zondag, 15 december 2019Een nieuw werkjaar
dinsdag, 26 november 2019Advent
woensdag, 6 november 2019Zo als een mantel om mij heen geslagen
woensdag, 23 oktober 2019Allerzielen
donderdag, 3 oktober 2019Oktobermaand
dinsdag, 20 augustus 2019Een nieuw werkjaar
maandag, 24 juni 2019Vakantie
dinsdag, 4 juni 2019Pinksteren vandaag
vrijdag, 3 mei 2019Meimaand - Mariamaand



Parochie
Heilige Franciscus 
Kerkstraat 4
5721 GV Asten
(0493) 69 13 15
secretariaat@rkfranciscus.nl
Google Maps
Like ons op Facebook Like ons op Facebook!

 


Volg ons op Twitter Volg ons op Twitter

Deze website is ontworpen en wordt onderhouden door iMoose