Valentijnsdag
Meer dan hartjes en chocola
gepubliceerd: woensdag, 28 januari 2026
Laten we eerlijk zijn: als je op 14 februari een winkel binnenloopt, denk je niet meteen aan sacramententheologie! Je denkt eerder aan te dure rozen, kartonnen hartjes met kleffe teksten en de vraag of je dit jaar wél of juist géén teddybeer met een T-shirtje “I wuv you” gaat kopen.
Toch heeft Valentijnsdag stiekem een paar hele oude christelijke roots. De heilige Valentinus (of Valentijn, zoals wij hem liefkozend noemen) was – volgens de populairste legende – een priester die in de 3e eeuw stiekem stelletjes trouwde, terwijl keizer Claudius II had bedacht dat ongetrouwde soldaten betere soldaten waren. Resultaat: Valentinus werd opgepakt, weigerde zijn geloof af te zweren, en eindigde als martelaar. Op 14 februari. Voilà, de link.
De Katholieke Kerk heeft zijn officiële feestdag in 1969 van de kalender gehaald (te weinig harde feiten, te veel legendes), maar dat betekent niet dat we de boodschap moeten weggooien. Integendeel. Juist vandaag kunnen we die oude Valentijnsverhalen gebruiken om iets veel mooiers en diepers te vieren: het sacrament van het huwelijk.
Want laten we wel wezen: in onze swipe-right-cultuur is “voor altijd” een redelijk zeldzaam begrip geworden. En dan komt de Kerk en zegt doodleuk: “Nee joh, dat ‘voor altijd’ is niet naïef. Dat is heilig.”
In het katholieke perspectief is het huwelijk geen fancy contract met een optie op verlenging. Het is een ‘Sacrament’. Dat betekent: God Zelf stapt erin. Man en vrouw dienen elkaar het sacrament toe (ja, echt – de priester is getuige, maar jullie zijn de bedienaar). Met dat ja-woord van jullie zegt God: “Wat God dus heeft verbonden, mag een mens niet scheiden.” (Mattheüs 19:6 – het staat er letterlijk)
En dat is best next-level als je erover nadenkt.
- Niet alleen “ik vind je leuk op dagen dat je lief bent”.
- Niet alleen “totdat het niet meer leuk is”.
- Maar: “ik kies jou, elke dag opnieuw, ook als de vaatwasser kapot is, de kinderen gillend ruzie maken en je allebei chagrijnig wakker wordt”.
Het sacrament van het huwelijk schenkt daarbij de nodige genade – een bovennatuurlijke kracht die rechtstreeks van God komt. Zonder die genade is een huwelijk wel mogelijk op menselijk niveau, maar alleen ín God, door Zijn genade, wordt het werkelijk dat onverbreekbare, heilige verbond dat de Kerk bedoelt. God zegt: “Jullie kunnen dit niet volhouden zonder Mij. In dit sacrament geef Ik jullie Mijn eigen kracht, zodat jullie verbonden blijven zoals Ik dat bedoeld heb.”
Dus als je dit jaar met een kaartje, een bos bloemen of een zelfgemaakt diner zit, mag je stiekem ook even denken: “Dit is leuk… maar wat wij hebben (of hopen te krijgen) is nóg groter.” Het is een mini-bruiloft van het Lam, een aards beeld van hoe Christus Zijn Kerk liefheeft – zonder fine print, zonder exit-strategie, puur en trouw.
Fijne Valentijnsdag allemaal!
Of je nu single bent, net smoorverliefd, al 40 jaar getrouwd of ergens ertussenin – je bent gezien. En bovenal: je bent gemaakt voor méér dan alleen een dag in februari. Wat God verbonden heeft… dat mag best een beetje groots gevierd worden.
Wat ga jij doen op 14 februari?
Iets speciaals voor je partner, voor jezelf... of juist voor je geloofsleven?
