Dieter Hedebouw

Waar je ook vandaan komt, je bent kind van de Vader

In sep­tem­ber wordt de Deurnese pries­ter Dieter Hede­bouw onze nieuwe pastoor. Zijn benoe­ming was een verras­sing voor hem, maar hij kijkt uit naar deze nieuwe stap: “Ik wil de mensen leren kennen.”

Het was voor Dieter Hede­bouw (52) “wel even schakelen” toen de bis­schop hem vroeg om pastoor van de Fran­cis­cus­paro­chie te wor­den. Hij is tenslotte pas drie jaar pastoor van de Heilige Wil­li­brord­paro­chie in Deurne en had verwacht dat wel nog een aantal jaar te blijven. “Maar ik bekijk deze stap posi­tief en neem graag de uit­daging aan.”

In het pa­ro­chie­cen­trum van Deurne ver­telt hij over zich­zelf. Daar is een kapel ingericht voor de bewoners van het naast­ge­le­gen verpleegtehuis, wat ont­moe­tingen tussen hen en andere pa­ro­chi­anen mak­ke­lijker maakt. Een toepas­se­lijke plek om pastoor Hede­bouw te spreken, want contact vindt hij van levens­be­lang binnen een pa­ro­chie. “Per­soon­lijk contact met mensen vind ik heel be­lang­rijk. Ja, er moet ook kantoor­werk gebeuren, maar als dat te veel wordt, voel ik me onge­mak­ke­lijk. Dan denk ik: ik moet naar de mensen toe.”

Paulus­er­va­ring

Dieter Hede­bouw is “altijd gelovig geweest”, zegt hij. Als kind was hij onder meer mis­die­naar en koorlid in, jawel, het Fran­cis­cus­kloos­ter in Leuven. Dat hij pries­ter wilde wor­den, wist hij toen nog niet: de zaadjes daarvoor wer­den geplant op zijn twin­tigste, toen hij het Bosnische Maria­bede­vaarts­oord Medjugorje bezocht. “Daar heb ik Onze-Lieve-Heer opnieuw mogen leren ont­dek­ken. Ik heb er het licht gezien: een soort Paulus­er­va­ring.” Dat was over­wel­di­gend, maar de erva­ring hield ook een opdracht in: “Wil ik zelf de keuzes maken in mijn leven en mag God mij daarbij helpen, of heeft God mis­schien een plan met mij en ga ik dat volgen? Ik heb gekozen voor dat tweede.” Zo kwam pastoor Hede­bouw er gaandeweg achter dat hij een roe­ping tot het pries­ter­schap had.

Wat vrijwel meteen aan pastoor Hede­bouw opvalt, is zijn Vlaamse tongval. Hij is opgegroeid in het Vlaams-Brabantse Leuven, maar woont al een hele tijd in Neder­land. Die stap zette hij onder meer dankzij een bevriende pries­ter, die docent was op het semi­na­rie in ’s-Hertogen­bosch. “Het is een ander land, maar het is óók Brabant”, zegt hij. “Dus ik voel me hier wel thuis.”

Hope­lijk zal pastoor Hede­bouw zich straks ook in onze pa­ro­chie thuis voelen. Om dat te bereiken, is hij van plan om zich in het begin vooral te focussen op het leren kennen van de pa­ro­chie. “Wat zijn de gewoontes en gebruiken, wie is wie? Ik wil de mensen leren kennen, werk­groepen en contact­groepen ont­moe­ten.” En daar­naast zijn er ook hele prak­tische kwesties die gere­geld moeten wor­den: “Ik kom in een nieuwe ge­meen­te wonen. Ik moet een huisarts, tandarts, kapper en garage regelen. Dat moet ook allemaal gebeuren.”

Pastoor Hede­bouw richt zich niet alleen graag op de mensen om hem heen, maar vindt de gebeds­cul­tuur van een pa­ro­chie ook een priori­teit. “Ik vind het van belang dat mensen mee wor­den geno­men in de genade en de vreugde van het gebed. Ook wil ik graag in deze tijd proberen een brug te slaan naar jonge ge­zin­nen, én kijken waar je in de pa­ro­chie ini­tia­tie­ven kunt onder­ne­men om de mensen bij God te brengen.”

Mensen naar God brengen en God naar de mensen brengen, daar draait het in het pries­ter­le­ven volgens pastoor Hede­bouw voor­na­me­lijk om. “Geloven betekent ver­trouwen en thuis­ko­men bij God. Waar je ook vandaan komt en waar je ook naartoe gaat. Je bent kind van de Vader en je komt thuis bij de Vader. In dat ver­trouwen mag je bij en in Hem leven, door Christus en de Heilige Geest. Dat is voor mij de kern.”

(dit inter­view komt uit pa­ro­chie­blad Fran­cis­cus van juli 2025; tekst en foto's door Luuk van den Einden)