link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

De volgende stap

Arnold Spijker over pelgrimeren

gepubliceerd: maandag, 9 december 2019

In deze editie loopt onze pelgrim Arnold Spijker een deel van de Sint Fran­cis­cus-Route of “Camino di Francesco” naar Rome…

Toen Citta di Castello opdoemde leek het me een andere wereld: een magische, mid­del­eeuwse sfeer. De oude stad wordt nog groten­deels omringd door de stadsmuren uit 1500. Onze accommodatie voor twee nachten ligt in het oude centrum van Città di Castello. Een plek waar de tijd lijkt stil te staan. Neem de plaat­se­lijke markt, of de vrouw die met ons meeloopt en haar winkeltje onbeheerd achterlaat. Het lijkt er nog te kunnen.

La Verna

De volgende dag bezoeken we het klooster La Verna, gelegen op de gelijknamige berg waarop Fran­cis­cus de stigmata (wond­te­ke­nen van Christus) ont­van­gen heeft. Uit deze periode stamt het kerkje Santa Maria degli Angeli en de kluize­naarscellen van Fran­cis­cus en zijn mede­broe­ders. Hier omheen zijn in de loop der tijd vele klooster­ge­bouwen gebouwd.

Città di Castello, gelegen op een kleine heuvel in de Upper Tiber-vallei, is een ge­meen­te waar zo’n acht eeuwen gele­den St. Fran­cis­cus regel­ma­tig kwam. Ongeveer vier kilo­me­ter van Città di Castello, verborgen achter de heuvel van Sant'Angiolino, rechts van de Tiber, vin­den we de Convento di Buon Riposo waar St. Fran­cis­cus verbleef.

Pijpenstelen

De volgende ochtend is de weersvoorspelling rampzalig. Meer dan 19 mm regen! Daar 29 km in wan­de­len? Het giet pijpenstelen als we naar buiten kijken. Maar tij­dens een pelgrims­wan­de­ling over­ko­men je meermaals ‘won­de­ren’. Dingen die je plot­se­ling, kenne­lijk zomaar uit het niets, aangebo­den wor­den. Zo mogen we vandaag een stukje met een auto meerij­den. We korten daar­mee een klein stukje van de te lange route in.

De chauffeur stopt bij een afslag en wijst ons waar het pad ver­der gaat. Het plenst inmiddels gigan­tisch. Hij heeft dui­de­lijk medelij­den met ons. Hij wenst ons het beste en zegt: “I will pray for you”. Dat kunnen we onder deze bizarre omstan­dig­he­den goed gebruiken.

Het door de regen smerige grindpad begint stijgend. Puffend werken we ons naar boven. Het is stil en rus­tig in deze omge­ving. Hier en daar een ver­dwaald huis of iets van een boer­derij. Onze regenkle­ding maakt het meeste lawaai. Zit er straks een kopje koffie in? We hopen het. De routeaandui­ding is perfect hier. We hoeven geen enkele keer de kaart of route­be­schrij­ving te pakken.

Pieve de Saddi

Tegen alle voorspellingen in is het droog gewor­den. Ik denk dat dat bid­den toch geholpen heeft! Met de paar­den van Fran­cis­cus dolen we door de vlakten van de Tiber-vallei naar de sug­ges­tieve Pieve de Saddi (572 m), één van de eerste chris­te­lijke ge­meen­schappen in het Hoge Tiber­ge­bied (3e eeuw n.Chr), die op een hoog­vlak­te ligt.

Zo rond de mid­dag ver­wach­ten we daar te zijn. Wat treffen we hier? Het blijkt een gat te zijn. Twee of drie huizen en een kerk. De kerk blijkt nog gesloten ook en pas 1 mei weer open. Geen koffie dus. Wel een verras­sing. Er staan een paar oude groene plastic stoeltjes buiten. Daar zijn we op deze pit­tige tocht heel blij mee. Wat kan een mens soms blij zijn met weinig. Ik vind dat zelf ook één van de mooie kanten van pel­gri­meren. Je hele per­spec­tief verschuift. Hoe je tegen dingen aankijkt, hoe je dingen ervaart.

Pietralunga

We installeren ons voor de lunch. Op zo’n tocht zorgen we altijd voor een lunch. Meestal kopen we vooraf in een dorpje wat broodjes, of we vragen het B&B of hotelletje om een lunch. Na onze lunch ploe­te­ren we ver­der. Een huiverende afdaling door de vallei en een steile klim tussen de weel­derige Umbrische heuvels om in drie uur een andere verplichte stop voor de pelgrim langs het pad van Fran­cis­cus te bereiken: Pietralunga (566 m), bovenop een heuvel en ondergedom­peld in het groen van de bossen van de Apennijnen.

Pietralunga is plot­se­ling toch weer een rede­lijke plaats. Een be­lang­rijke stop op de veel­vul­dige bede­vaarten van Francesco van Assisi naar Gubbio en La Verna. Volgens de traditie sliep Fran­cis­cus meestal in een paro­chie­kerk niet ver van het stads­cen­trum. Wij doen het met een Agri­tou­rismo, waar je nog contact kunt hebben met het authen­tieke Italië.

Authen­tiek; dat wil echter ook zeggen, vaak bloedheet, soms kletsnat.

Arnold Spijker

 

(dit artikel is over­ge­no­men uit het (deel-)pa­ro­chie­blad ‘Angelus’ van de­cem­ber 2019)






Parochie
Heilige Franciscus 
Kerkstraat 4
5721 GV Asten
(0493) 69 13 15
secretariaat@rkfranciscus.nl
Google Maps
Like ons op Facebook Like ons op Facebook!

 


Volg ons op Twitter Volg ons op Twitter

Deze website is ontworpen en wordt onderhouden door iMoose