link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

Afscheid pastoor Tonnie van Steen

gepubliceerd: zondag, 26 augustus 2018
foto: Ton van de Meulenhof
Afscheid pastoor Tonnie van Steen
foto: Ton van de Meulenhof
Afscheid pastoor Tonnie van Steen

12 februari ruim 101 jaar geleden geboren. In 1986 op 69-jarige leeftijd door de bisschop benoemd tot pastoor van de Antonius van Padua-parochie te Heusden.

Het leven roept ons naar dit huis
Waar ’t woord aan ons geschiedt
God roept zijn naam over ons uit
en wekt in ons dit lied.

Dit huis van hout en steen dat
Lang de stormen heeft doorstaan
Waar nog de wolk van gebeden hangt
van wie zijn voorgegaan.

Dit huis dat alle sporen draagt
van wie maar mensen zijn
de pijler die dit alles schraagt
wilt Gij dit voor ons zijn.

Zal dit een huis een plaats zijn
Waar de hemel opengaat
Waar Gij ons met uw zegen troost
Waar Gij u vinden laat.

In het evangelie van vandaag geeft Jezus ons een opdracht mee. Jezus stuurt ons op pad om, zowel binnen als buiten onze geloofs­gemeen­schap, over zijn idealen te blijven praten. Precies zoals onze overleden Pastoor Tonnie van Steen ons ook steeds voorgehouden heeft. En hoewel het Evangelie, een verhaal is van lang geleden, is de bood­schap nog steeds actueel. We moeten ons actief opstellen om onze parochie­gemeen­schap en kerk in stand te houden. Priesters alleen kunnen dit niet heeft Tonnie gezegd. Voorgaan in diensten is ook een taak die jullie serieus moeten nemen.

Maar natuurlijk hebben we daarvoor ook de solidariteit van de mensen binnen de geloofs­gemeen­schap zelf nodig. Willen we de kerk in ons midden houden dan moeten wij in Heusden ons verplicht voelen om op welke wijze dan ook blijk van onze betrokkenheid bij de parochie vorm te geven. Daarnaast zullen wij als locatieraad samen met het parochie­bestuur initiatieven moeten blijven nemen om mensen in Heusden en daarbuiten iets te bieden. Iets wat hun aanspreekt. Te denken valt aan het Passion initiatief welke het afgelopen jaar weer drie keer een kerk met 400 mensen bij elkaar bracht in een gelovig samenzijn. We zullen aan meer initiatieven moeten denken die mensen aanspreken. We hopen dit waar te kunnen maken en hopen dat u ons daarbij de nodige steun geeft.

In deze afscheids­viering van onze pastoor past het echter om vooral over hem te praten en met name zijn tijd in Heusden? Hij voelde zich er, op en top, thuis. Hij voelde zich vrij en trof 30 jaar geleden een parochie­gemeen­schap aan die met hem mee wilde gaan. Hij verzamelde samen met het toenmalige Heusdense parochie­bestuur een groep mensen om zich heen die er met hem de schouders onder wilde zetten. Hij begon al meteen met voor te stellen dat leken zich moesten scholen op het gebied van parochiewerk. Toerusting voor de taken vond hij erg belangrijk. Zelfredzaamheid was een hoofditem.

Diverse Heusdenaren zijn naar de pastorale school gegaan. Hier werden de cursisten voorbereid in hun taak om vrijwilligers te helpen in het doen van hun vrijwilligerswerk voor de parochie. Naast die vorming van het kader, werden ook regelmatig groepen vrijwilligers zelf extra toegerust zodat ze hun vrijwilligerswerk beter konden doen.

De eerste 20 jaren van zijn pastoor­schap in Heusden leefde hij volledig zelfstandig. Hij gebruikte zijn auto, zijn fiets. Hij ging op huis- en ziekenbezoek daar waar hij kon. Grotere afstanden fietsen was geen probleem voor hem. Ik zie hem nog fietsen met zijn zonneklep op of het nu zomer of winter was. Voor eten viel hij in die jaren terug op het missiehuis in Deurne. In zijn pastorie bleef alles bij het oude. Andere vloerbedekking of gordijnen vond hij allemaal niet nodig te veel rompslomp. Laat staan andere meubels. Toen hij een nieuw brilmontuur nodig had ging hij bij Een Aarde een nieuw montuur kopen en de opticien maar tobben om de glazen erin te krijgen. Volledig in de geest van het thema van deze afscheids­viering ‘Dienst­baar­heid in Eenvoud’. Met enige regelmaat trok hij ook bij Jonosh de deur open om daar met de jongeren iets te drinken en te buurten. Natuurlijk was hij ook betrokken op andere verenigingen zeker als die een beroep op hem deden. Het kerkkoor had een speciaal plekje in zijn hart.

Met koormuziek had hij helemaal iets. Tot twee keer toe heeft hij het initiatief genomen om een kinderkoor opgericht te krijgen. Hij vond het fijn als de koren die er in Heusden zijn, betrokken werden bij Eucharistie­vieringen in de kerk.

In vergaderingen, die we maandelijks, hadden was hij zeker de eerste vijfentwintig jaar actief betrokken. Ondertussen zagen we in Heusden ook de teruggang in kerkbezoek van de parochianen net als overal. Hij ging er niet lichtzinnig mee om en was ook wel bezorgd. Daartegenover zorgde hij dat hij elke vergadering een opening voorlas met een stimulerende tekst. Waar wij als zijn maten weer moed uit konden putten.

Hij voelde zich gelukkig op de pastorie in Heusden. Was blij dat Jo en Martien Manders ook daar woonde. Daar had hij veel plezier van. Hij gaf alles wat hij bezat weg. Daarnaast was hij diepgelovig, en al zijn handelen is daarop afgestemd geweest. Jezus Christus was zijn grote voorbeeld. Hij gebruikte zoveel mogelijk Jezus ‘s naam. De mensen vlak om hem heen zijn eenstemmig over zijn gelovige voorbeeldfunctie, in hoe te leven in dienst­baar­heid voor anderen. Daarnaast kan niet onvermeld blijven dat hij ook regelmatig rebelse trekjes had ten overstaan van, zoals hij dat noemde, de ceremoniarissen in de katholieke wereld. Of de opmerking: “den Bosch is ver weg; we doen het zo”.

Het is voor jou Tonnie, maar zeker ook voor ons allen dan ook zwaar geweest te moeten erkennen dat het menselijkerwijs gesproken beter was om jou rust te gunnen. De kwalen en kwaaltjes die je kreeg werden alleen maar erger en rust was de enige oplossing om je op een redelijke manier voor te bereiden op de weg naar de voltooiing van jouw dienstbaar leven. Die kwalen en kwaaltjes hebben ervoor gezorgd dat je steeds minder mobiel werd. Het fietsen ging niet meer. Maar Toon Haasen bracht nog tijdelijk een oplossing omdat je zijn elektrische fiets mocht gebruiken. Je was heel teleurgesteld toen je enkele jaren later te horen kreeg van jouw rector dat je geen auto meer mocht rijden. Hierdoor werd jouw leefwereld kleiner en kleiner. We hebben Leo Lammers toen nog gevraagd of je zijn driewieler fiets mocht proberen. Het is bij proberen gebleven je kon er jammer genoeg niet mee overweg. De kwaaltjes werden kwalen; Truus Maas heeft je jarenlang als mantelzorger bijgestaan om alle ongemakken het hoofd te bieden. Tot dat het bericht kwam vanuit jouw priesterorde dat je naar Teteringen moest komen.

Weet dat we met zijn allen vinden dat je vele verdiensten hebt gehad voor de Heusdense geloofs­gemeen­schap. Veel dank zijn we je hiervoor schuldig die we nogmaals willen onderstrepen vandaag. We hebben je op handen gedragen en we hebben je beloofd, als jouw leven voltooid is, je hier in Heusden naar jouw laatste rust­plaats te dragen. We vinden het erg dat we je moeten missen maar fijn dat je bij ons blijft. Je bent tenslotte van de pastoors die we in Heusden gehad hebben degene die de meeste dienstjaren heeft meer dan 30 jaar. Dat heeft niet een van jouw voor­gangers gehaald.

Namens alle parochianen, dankjewel Pastoor van Steen.

 

Hans Wasmus van lokale omroep SIRIS maakte onderstaande fotoreportage.






Parochie
Heilige Franciscus 
Kerkstraat 4
5721 GV Asten
(0493) 69 13 15
secretariaat@rkfranciscus.nl
Google Maps
Like ons op Facebook Like ons op Facebook!

 


Volg ons op Twitter Volg ons op Twitter

Deze website is ontworpen en wordt onderhouden door iMoose